

21 มิถุนา2551
ช่ ว ง นี้ เ ป็ น ไ ร ไ ม่ รู้ น ะ . . . มี แ ต่ เ รื่ อ ง เ ค รี ย ด ๆ ..
ถึงแม้จะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ..แต่ก้อทำเอาเรา เอ๋อได้เหมือนกัน
เอาล่ะ..อาจเป็นอีกบททดสอบหนึ่ง ซึ่งถ้าชั้นผ่านมันไปได้
ชั้นก้อคงไม่กลัวที่จะเผชิญกับปัญหาอีกมากมาย ที่ยังรอชั้นอยู่ข้างหน้า..
และก้อไม่ได้มีแค่ชั้นคนเดียวที่กลุ้มหรอกนะ
เพื่อนสาวของชั้นคนนึง ก้ออยู่ตกอยู่ในสถามนการณ์ตึงเครียดเหมือนกัน
"นังโป้ง" (OPPOSITE) เอาเป็นว่า ชั้นขอเรียกมันอย่างนี้แล้วกัน
ชั้นรู้จักนังนี่ ที่ web site แห่งหนึ่ง ... ซึ่งในตอนแรกยังคุยกันแบบสร้างภาพ
ฃื่อที่นังโป้งใช้หน้าแชท..ทำให้ชั้นคาดเดาไปต่างๆนาๆว่า
" ถ้ า อิ นี่ ไ ม่ บ้ า ช า เ ขี ย ว . . . ก้ อ ต้ อ ง อ ย า ก ไ ป ญี่ ปุ่ น แ ห ง ๆ"


นังโป้งทำงานที่ไหน ชั้นไม่ได้ถาม รู้แต่เพียงว่า
บริษัทนังนี่ ชอบเลิกงานยามวิกาล...ถ้ารายการกลอฟกูรูไม่จบ..อย่าหวังว่าจะเห็นหนังหน้ามัน

ช่วงนี้นังโป้งมีปัญหาชีวิตอย่างหนัก...Sad mode หุหุ
นังโป้งอีเมลล์มาหาชั้น..สาธยายความเครียดให้ชั้นฟังมากมาย
ความยาวของอีเมลฉบับแรก ทำเอาชั้นอึ้ง...กุนึกว่าส่งคาถาชินบรรชรมาให้อ่าน - -"
]
เอาล่ะ ในเมื่อเพื่อนโดนความรักทำร้าย..ชั้นจะอยู่เฉยได้อย่างไรกัน
ชั้นตอบกลับอีเมลนังโป้งด้วยความยาวที่ไม่แพ้กัน
สิ่งที่ชั้นพูดกับนังโป้งไปนั้น..ขุดมาจากประสบการณ์จริงล้วนๆ
เออนะ..อดีตที่เจ็บปวดของชั้น..มันก้อมีประโยชน์เหมือนกันเน้อะ
ชั้นหยิบเอาอดีตที่ผ่านมา...เป็นเครื่องเตือนใจ...ว่าจะต้องเดินต่อไปแบบไหน..ไม่ให้ต้องเจ็บกับมันอีก
ชั้นห่วงความรู้สึกเพื่อนเหมือนกัน
เข้าใจว่าวันนี้เพื่อนเจ็บ...ยิ่งรู้..ยิ่งฟัง..ก้อยิ่งห่วง
ชั้นจะถามมันทุกครั้งที่เจอ ว่าเป็นไงบ้าง...
ซึ่งชั้นอยากได้ยินคำตอบจากปากมันเพียงแค่ว่า "เ อ อ . . . กุ ดี ขึ้ น แ ร ะ"
ถ้ามันเข้มแข็ง..มันจะผ่านเรื่องราวเลวร้ายนี้ไปได้
....เ ข้ า ใ จ ว่ า มั น ย า ก . . . . แ ต่ ถึ ง ย า ก ยั ง ไ ง
เอาเป็นว่า ... ชั้นจะอยู่ข้างแกเสมอ ..นังโป้ง
ไม่ว่าปัญหาจะใหญ่แค่ไหน...อย่างน้อยมึงก้อไม่ได้เผชิญปัญหานั้นเพียงลำพัง
ปล.คิดไม่ออก...บอกไม่ถูก...โทหากุ 081-0505xxxStandby 24 ชม.

แต่นังโป้ง เป็นพวกอนุรักษ์นิยมมาก..
บางวันมันเศร้าแทบตาย...ชั้นบอกมันว่า " เ ห้ ย . . ไ ม่ ส บ า ย ใ จ ก้ อ โ ท ห า กุ ไ ด้ "
แต่......มันเลือกที่จะคุยกะชั้น ด้วยจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ เสมอๆ
"กุรู้ว่ามึงอัดอั้น...แต่โทมาคุยดีกว่ามั้ย..มันจะเข้าใจกว่า"
หุหุ
ทุกทีที่เราคุยกัน..ชั้นรู้สึกสนิทใจอย่างบอกไมถูก
..จากที่พูด คะ ขา...พอนังนี่โผล่หัวมา ภาษาพ่อขุนก้อพรั่งพรูออกจากปากไม่ขาดสาย
และมันก้อเช่นเดียวกัน...แรงได้ใจ!![/color]

......... วันนี้ชั้นเขียนเรื่องราวของนังโป้ง
เพราะ 1. มันสำคัญกับชั้น..ในฐานะเพื่อนสาวที่แสนสนิท
2. มันโผล่เข้ามาในช่วงที่ชั้นเยนไดพอดี..เลยจำเปนต้องมีเรื่องมัน
และ 3. มันเข้ามาอ่าน..และตำหนิชั้นว่า...เขียนแต่เรื่องผู้ชาย ( ลึกๆ อิจฉากุใช่มั้ย ฮ่าๆๆ)
เอาล่ะไม่ว่าจะเขียนด้วยความรู้สึก หรือเหตุผลใดก้อตามแต่
วันนี้..ชั้นรู้สึกดี..ที่มีนังโป้ง..เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำ..
พ รุ่ ง นี้ ไ ม่ รู้ จ ะ เ ป็ น ยั ง ไ ง . . แ ต่ ที่ แ น่ ๆ วั น นี้ มึ ง เ ป็ น ค น สำ คั ญ ข อ ง กู !!










